Maszyny: Wykonywanie Posadzek

5149 raz(y) oglądano.
Posadzki

Każdy chyba zetknął się w swoim życiu z takimi maszynami jak betoniarka. Do najpowszechniej stosowanych u nas w kraju należą betoniarki o pracy cyklicznej. Dzielą się one w zależności od sposobu mieszania na: wolnospadowe i przeciwbieżne o mieszaniu wymuszonym. Tego typu sprzęt sprawdza się przy małych powierzchniach i gdy wykonywany w nich beton nie musi spełniać zbyt zaostrzonych wymogów. W przypadku większych powierzchni lub zaostrzonych wymogów co do jakości betonu, najlepszym sposobem jest zlecenie wykonania betoniarni. Specjalistyczny sprzęt, obecnie w wielu węzłach kompletnie skomputeryzowany, pozwoli nam na otrzymanie żądanego efektu.

Transport może wyglądać bardzo różnie, bo od taczek, wózków przez różnego rodzaju zasypniki, wózki akumulatorowe do dużych samochodów ze skrzyniami do transportu mieszanki betonowozów, oraz różnego rodzaju pomp.

Dostarczoną na miejsce mieszankę musimy stopniowo układać z zachowaniem poziomu. Następnie trzeba ją zawibrować. W tym celu używamy różnego rodzaju wibratorów. Są to głównie wibratory wgłębne lub powierzchniowe. Powierzchnie posadzek wyrównywano za pomocą łaty. Obecnie te dwa urządzenia zastąpiono jednym bardziej nowoczesnym i co najważniejsze, wygodnym. Jest to listwa wibracyjna. Składa się ona z łaty lub belki bezpośrednio stykającej się z masą betonową oraz elementu wibrującego, napędzanego silnikiem elektrycznym lub spalinowym. Do mniejszych powierzchni używa się tzw. Listew pływających, do większych listew poruszających się na prowadnicach. Listwą pływającą wyrównuje się powierzchnię rozłożonej mieszanki betonowej. Tego typu listew używa się na wąskich przestrzeniach, ograniczonych np. filarami czy występami. Występują w rozpiętościach od 1 do 3 m, ważą kilkanaście kilogramów, więc łatwo je przenosić. Zmieniając obroty silnika, reguluje się głębokość wibrowania betonu. Wynosi ona w zależności od rodzaju listwy od kilku do kilkunastu cm. Listwy z prowadnicami produkowane są w kilku rodzajach, stałej lub zmiennej szerokości. Przeznaczone są do wykonania dużych powierzchni. Listwy przesuwa się po prowadnicach za pomocą wciągarki linowej. Ostatnio coraz bardziej popularne, choć jeszcze nieco drogie są tzw. Kombajny posadzkowe. Są to wysoce wyspecjalizowane maszyny i urządzenia do wykonywania posadzek przemysłowych, które mają różne rozwiązania technologiczne ale we wszystkich jakość pracy sprawdzają zamontowane komputery.

Kombajny posadzkowe służą do rozkładania, wibrowania i poziomowania mieszanki betonowej, z możliwością równoczesnego rozsiewania posypki utwardzającej w jednym cyklu operacji (trwa on około 1 minuty). Precyzję wykonania posadzki kontroluje niwelator laserowy sprzęgający z komputerem maszyny, który steruje mechanizmami odpowiedzialnymi za jakość obrabianej masy betonowej.

Głowica robocza, która jest najważniejszą częścią kombajnu, znajduje się na końcu dwu- lub trzystopniowego, hydraulicznie wysuwanego wysięgnika teleskopowego długości zależnej od typu maszyny. Głowica zbudowana jest z lemieszka wyrównującego (zgarniaka), przenośnika ślimakowego (rozkładarki) i wibratora oraz, w niektórych typach, osprzętu służącego do rozsiewania, przy jednoczesnym dozowaniu posypki utwardzającej powierzchnię. Posypki utwardzające zwiększają wytrzymałość betonowej nawierzchni, wzmacniają ją, konserwują i w razie potrzeby barwią. Beton rozkłada się na powierzchni odpowiadającej szerokości głowicy roboczej pracującej maszyny oraz na wysokość kilku centymetrów nad poziomem wykonywanej posadzki.

Jednostką napędową układu jazdy jest silnik wysokoprężny. Pojemność zbiornika paliwa pozwala na ciągłą, dwudziestoczterogodzinną pracę. Uruchomiona maszyna dzięki swojej mobilności (kierowanie hydrauliczne z możliwością skręcania czterech lub dwóch kół) przemieszcza się równolegle do krawędzi wykonywanej płyty betonowej i ustawia w pozycji roboczej, uruchamiając automatycznie system hamulcowy. Powoduje to blokadę silnika lub jednej z osi pojazdu. Pozycjonowanie odbywa się automatycznie poprzez mechaniczne wysunięcie czterech stalowych stóp poziomujących płytę nadwozia, które może się obracać. Następnie operator, ustawiając na wymaganą długość wysięgnik, opuszcza głowice roboczą kombajnu. W tym momencie, kontrolę nad kolejnymi fazami pracy przejmuje komputer, który nadzoruje i koryguje dalszy przebieg operacji. Informacje dotyczące jakości wykonywanej powierzchni przekazywane są do komputera za pomocą odbiorników laserowych umieszczonych w górnej części dwóch pionowych, hydraulicznych teleskopów, łączących głowicę roboczą z wysięgnikiem.

Fragmenty posadzki wykonywane w kolejnych cyklach operacji są łączone bezspoinowo. Ich wielkość zależy od typu używanej maszyny. Następnym etapem po ułożeniu warstwy betonu jest jego zatarcie. Powierzchnie posadzek zacieramy w celu wzmocnienia powierzchni betonu, zwiększenia jej odporności na ścieranie, a przez to mniejsze pylenie uzyskuje się zacierając powierzchnie świeżego betonu. Jest to efekt rozdzielenia i przemieszania cementu i ziaren piasku (rozdrobnienia struktury krystalicznej). Do tego rodzaju prac służą zacieraczki mechaniczne jedno- lub dwuwirnikowe napędzane silnikami spalinowymi różnej mocy. Silniki elektryczne zastosowano tylko w zacieraczkach jednowirnikowych. Elementami roboczymi są talerze zacierające lub łopatki. W zależności od wymaganej jakości powierzchni posadzki lub rodzaju użytej masy betonowej, stosuje się talerze i łopatki zacierające, wykańczające lub ich kombinacje.

W zacieraczkach dwuwirnikowych używane są łopatki zachodzące na siebie lub nie. Elementy robocze mocowane są do wirnika za pomocą śrób lub stalowych samozaciskowych spinek. W zacieraczkach jednowirnikowych można regulować kąt nachylenia łopat od 0 do 15 stopni. Średnica robocza tych urządzeń jest różna, od 30 do 110. Sterowanie odbywa się za pomocą dwóch pracujących hydraulicznie dzwigni lub joystika, wyposażonych w wyłącznik bezpieczeństwa. Elementy robocze w zacieraczkach siodełkowych są mocowane tak samo jak w jednowirnikowych. W modelach, w których łopatki zachodzą na siebie, nie wolno zakładać talerzy zacierających, stosuje się wtedy łopaty wykańczające.

Zatarte i wyschnięte posadzki można poddać jeszcze jednemu zabiegowi tj. śrutowania lub frezowania. Metoda śrutowanie stosowana jest do usuwania tzw. mleczka cementowego z powierzchni nowych posadzek, oraz do usuwania zaoliwionych warstw betonu i starych powłok malarskich. Metoda podobna do piaskowania, gdyż jest to obróbka strumieniem metalowych kulek lecz bezkurzowa i o wiele szybsza. Podłoże uzyskuje większa szorstkość co umożliwia lepsza przyczepność nakładanych warstw wykończeniowych np. z żywic. Druga metoda – frezowanie umożliwia przygotowanie posadzek betonowych wypalanych, zaoliwionych i pokrytych starymi farbami oraz niwelację nierównego podłoża. Ale to już odnosi się głównie do starych powierzchni.

:: Languages ::

Preferowany język:
Deutsch English Polski
français italiano

Dom

Dom

Powierzchnia użytkowa : 437,8 m2

Powierzchnia zabudowania : 279,8 m2

Powierzchnia piwnicy : 61 m2

max. Wysokość : 10.94 m

min. Wymiar działki 61,74x93,44 m

:: Menu ::

Newsy

WWW.DOM.XMC.PL
All Rights Reserved